នារីម្នាក់ ពិការដៃជើងទាំងសងខាង ខិតខំប្រឹងប្រែងតស៊ូរហូតក្លាយជាអ្នកសិល្បៈដោយសារតែ

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​បរទេស ៖ ប្រិយមិត្តជាច្រើនលើបណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុកមានការចាប់អារម្មណ៏ជាខ្លាំង ចំពោះរឿងរ៉ាវរបស់ណុងហ្វៃប៊ុនធីតាជិនណាវង្សក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមានអារម្មណ៍ ថាទោះបីជាមិនមានដៃទាំងសងខាងនិងមានជើងខ្លីនិងជើងវែងតាំងពីកំណើតក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងសុបិន្តក្លាយជាសិល្បករតុបតែងខ្លួន។ ហើយថ្ងៃនេះនាងបានសំរេចក្តីសុបិន្ត។ដោយណុងហ្វៃធ្លាប់បង្ហោះសារលើគណនីហ្វេសប៊ុកផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីលើកទឹកចិត្ត ជាមួយនឹងការសង្ខេបនូវអ្វីដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តអ្នករាល់គ្នា អ្នកណាចង់អាន? ខ្ញុំមិនដឹងទេប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នក។ក្នុងនោះដែរ មានដៃខាងស្តាំខ្លីខ្លីងាយយកទេងាយនឹងសម្លាប់តាំងពីកំណើត។ ខ្ញុំមានសួតមួយហើយខ្នងខ្ញុំកោងតើត្រជាក់ទេ?បន្ទាប់ពីកោងខ្ញុំត្រូវតែនិយាយថាវាពិតជាប្រុងប្រយ័ត្ន។

ដោយសារតែឆ្អឹងនៅខាងក្នុងមានរាងកោងរាងអក្សរវានឹងច្របាច់សួតដើម្បីឱ្យវាអាចស្ទះសួតបានគ្រប់ពេល។ សួតកាន់តែមានផ្នែកម្ខាងអ្នកត្រូវប្រយ័ត្ន។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅរកគ្រូពេទ្យគ្រូពេទ្យបាននិយាយថាខ្ញុំត្រូវតែកាត់ដែកដែលឱកាសនៃការរស់រានមានជីវិតគឺតូចណាស់។យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាគាត់បានរស់រានមានជីវិតក៏ដោយវានឹងមិនដូចនេះទេគាត់អាចដេកលក់តែប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះវាមិនបានកាត់បន្ថយបែបនេះទេប៉ុន្តែវេជ្ជបណ្ឌិតបាននិយាយម្តងទៀត ប្រសិនបើអ្នករស់នៅដូចនេះអ្នកប្រហែលជាអាចរស់នៅបានតែ ១៦ ទៅ ១៧ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះព្រោះអាយុ ១៤ ឆ្នាំបានចូលមន្ទីរពេទ្យសួត។ ការឆ្លងមេរោគសួតមួយចំនួន ដេកនៅមន្ទីរពេទ្យរយៈពេលមួយសប្តាហ៍ ទើបតែចូលដល់ខែកុម្ភះឆ្នាំ ២០១៧ មួយនេះស្ទើរតែមិនរស់រានមានជីវិត។ អ្នកមិនអាចដកដង្ហើមបានទេខ្ញុំពិតជាមិនអាចដកដង្ហើមបានទេ។ រហូតដល់គិលានុបដ្ឋាយិកាត្រូវទះមុខដើម្បីដាស់គាត់គ្រប់ពេល នៅពេលនោះខ្ញុំគិតថាខ្ញុំប្រាកដជាមិនរស់រានមានជីវិតទេ។

នៅចុងបញ្ចប់ខ្ញុំអាចរស់បានរហូតដល់ខ្ញុំចេញពីមន្ទីរពេទ្យរយៈពេលមួយសប្តាហ៍។ មិនអាចដកដង្ហើមបានធ្ងន់ជាងមន្ទីរពេទ្យ នៅពេលនោះភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់បានអង្គុយនៅក្នុងឡានហើយយកជើងទៅដាក់ដៃម្ដាយខ្ញុំ។ មើលម្តាយខ្ញុំជានិច្ច ខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទៀតទេម៉ាក់ ខ្ញុំមិនអាចដកដង្ហើមបានទេពីផ្ទះទៅមន្ទីរពេទ្យវាត្រូវចំណាយពេលជិត ១០ នាទីដែលវាត្រូវបានគេគិតថាជាពេលវេលាយូរសម្រាប់មនុស្សដែលមិនអាចដកដង្ហើមបាន។ បានមកដល់មន្ទីរពេទ្យហើយស្ទើរតែមិនដឹងខ្លួន វេជ្ជបណ្ឌិតទាំងអស់បាននិយាយអំពីសួត។ អ្នកត្រូវតែថែរក្សាខ្លួនអ្នកឱ្យបានល្អ។ ភាគច្រើនខ្ញុំ វានឹងដល់ពេលដែលអាកាសធាតុត្រូវផ្លាស់ប្តូរ។ រឿងមួយទៀតគឺនៅពេលឪពុកខ្ញុំឈឺ។ ស្ថានភាពគ្រួសារគឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់មានតែ ៣០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានចាកចេញនៅពេលនោះ។ តើឪពុកខ្ញុំនឹងទៅជួបគ្រូពេទ្យនៅឯរ៉ាម៉ាម្តងទៀតនៅទីណា? វាអាក្រក់មួយរយៈ។នៅពេលនោះមានតែនៅក្នុងក្បាលរបស់ខ្ញុំតើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វី?

នៅពេលនោះមានតែដើមទុនទេ មួយពាន់ប្រាំរយបាត បន្តលក់។ រហូតដល់ប្រមូលលុយមួយពាន់ ហើយចាប់ផ្តើមចាប់អារម្មណ៍លើការតុបតែងខ្លួន បានរកឃើញថាខ្ញុំចូលចិត្តទិដ្ឋភាពនេះ។ ដោយថតឈុត ប្រើការតុបតែងជើងវាបង្ហាញថាការពិនិត្យឡើងវិញត្រូវបានទាក់ទង។ វាជាការងារដែលយើងអាចជួយក្រុមគ្រួសារដើម្បីផ្គត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់ពួកគេ។ លើសពីនេះទៀតខ្ញុំបានបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំរហូតដល់ក្លាយជាអ្នកតុបតែងជើងកប្បាសរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ វាមិនរស់រានមានជីវិតច្រើនដងទាក់ទងនឹងសួតទេ។តួយ៉ាង នៅចុងបញ្ចប់ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលកំពុងគិតពីការធ្លាក់ទឹកចិត្តឬអ្វីក៏ដោយ។ អ្នកមានសំណាងជាងសត្វកណ្តុរដែលអ្នកកើតមកមានអាយុ ៣២ ឆ្នាំ។ អ្នកមានសំណាងជាងសត្វកណ្តុរដែលអ្នកចង់ទៅ។ លោតលើឡានក្រុងហើយចង់ទៅកន្លែងណាខណៈពេលដែលឡានក្រុងនៅពីមុខខ្ញុំខ្ញុំចង់ធ្វើដំណើរដូចជាក្មេង។ ខ្ញុំមិនអាចវិលត្រឡប់ដូចគាត់ទេ។ អាស្រ័យហេតុនេះសូមបងប្អូនទាំងអស់ចូលរួមប្រយុទ្ធនិងស្រលាញ់ជីវិតរបស់អ្នក៕ប្រភព៖ហ្វេសប៊ុក

Related posts

Leave a Comment